Magia ornamentu / Galeria / Wisiorek z granulacją

Wisiorek z granulacją
Chronologia:
Okres rzymski, koniec II–początek III w. n.e.
Lokalizacja:
Ubrodowice, woj. lubelskie, Polska; odkrycie przypadkowe
Wymiary:
2,6 cm (długość), 1,6 cm (średnica korpusu)
Muzeum im. ks. Stanisława Staszica w Hrubieszowie

Kulisty wisiorek wykonany ze złota, lekko zdeformowany. Uszko szerokie; korpus bez zwieńczenia dołu. Bogato zdobiony filigranem i granulacją. Główny motyw zdobniczy pokrywający cały korpus naśladuje ornament pól/trójkątów na przemian chropowaconych i gładzonych, charakterystyczny dla ceramiki lepionej w ręku kultury wielbarskiej, przy czym chropowatość imituje granulacja i filigran wypełniająca trójkąty obwiedzione filigranem, pola gładkie – niezdobione powierzchnie wisiorka. Tak powstałe trójkąty są rozmieszczone w dwóch rzędach z podstawami opartymi o dookolny perełkowany drucik umieszczony na największej wydętości korpusu. Dotychczas z regionu były znane jedynie dwa złote wisiorki kuliste. Okaz z Ubrodowic najpewniej należy łączyć z najwcześniejszym etapem osadnictwa kultury wielbarskiej lub grupy masłomęckiej (Gotów) na Lubelszczyźnie.