Grot strzały wykonany z żelaza o charakterystycznej budowie z rozszerzoną częścią tnącą oraz trzpieniem, charakterystyczny dla okresu najazdów tatarskich na Europę w XIII wieku. Używali go koczowniczy Mongołowie. Szlaki komunikacyjno-handlowe były jednocześnie trasami obcych najazdów. W XIII wieku przez Lubelszczyznę przetaczała się większość ataków ruskich i mongolskich na ziemie polskie. Grot stanowi być może materialny ślad opisywanego w źródłach najazdu tatarskiego z 1278 roku, kiedy rycerstwo polskie odsunęło koczowników od przeprawy na Wiśle.